।। ମାଆଁ ।।
ଆଶୁତୋଷ ମେହେର
ପାଖେ ଥାଉ ସିଏ ଅବା ଦୂରେ ଥାଉ
ତା' ପଣତ ଛାଇର ତଳ,
ଜନମ ଦିନରୁ ମରଣ ଘାଟକୁ
କରିଥାଏ ସୁଶୀତଳ !!
ପଦିଏ କଥା ତା' କୋଶ କୋଶ ଯାଏଁ
ଜୀବନେ ସାହାରା ଥାଟ,
ତା ଆଖି ଆଲୁଅ ଅମା ଅନ୍ଧକାରେ
କଢାଇ ନିଏ ଯେ ବାଟ ।।
ଆଶୀଷ ଧାର ତା' ସାଗର କୋଳରେ
ଜୀବନ ନଉକା ଭାସେ,
ଯାହା ଦିଏ ସିଏ ପରାଣ ତାହାରି
ନ ଥାଏ କିଛି ତା ଆଶେ ।।
ହୃଦୟ ତା ବଡ ସାତ ଦରିଆ ଠୁଁ
ମନ ଟା ଆକାଶ ଛୁଆଁ,
ସାତ ଜନମରେ ଶୁଝି ହୁଏ ନାହିଁ
ଉଧାର ତା' - ମୋର ମାଆଁ ।।
*ସମାପ୍ତ*
No comments:
Post a Comment